Rzadka francuska broszka Canetille, około 1830 – Pomnik wdzięku z początku XIX wieku

Francuska broszka o nietypowych rozmiarach z około 1830 roku, przedstawiająca męski portret misternie rzeźbiony w brązowym chalcedonie, osadzony na bazie z jasnego agatu lub subtelnie fasetowanego kwarcu. Hojne proporcje biżuterii, połączone ze skomplikowaną złotniczą filigranową robotą i olśniewającą niebieską emalią, nadają jej uderzającą neoklasyczną obecność. Prawdopodobnie niegdyś stanowiła główny element większej ozdoby, później została przekształcona w broszkę o niezwykłej finezji. Rzadka pamiątka wyrafinowanego smaku początku XIX wieku, jest jednocześnie okazała i intymna, dyskretnie sugestywna.

Grupa obiektów Stara biżuteria
broszka

Stan
bardzo dobry stan
więcej informacji o naszej skali stanu

Kraj pochodzenia
Chociaż nie posiada czytelnych znaków probierczych, uważamy, że pochodzi z Francji.

Styl
Początek XIX wieku
więcej informacji o stylach

Cechy stylu
Ta biżuteria odzwierciedla estetykę neoklasycystyczną, tak popularną w epoce postnapoleońskiej, łącząc wyrafinowaną złotniczą robotę filigranową z klasycznie inspirowanym portretem z profilu. Chociaż dziś służy jako broszka, jej delikatne wygięcie i szczegóły konstrukcyjne sugerują, że pierwotnie była centralnym elementem bransolety lub naszyjnika. Jej kompozycja i technika doskonale pasowałyby do kolekcji z XIX wieku.

Okres
około 1830
Wydarzenia i fakty z tej epoki, poezja tej epoki, moda tej epoki.

Źródło inspiracji
Klasycyzm starożytnego Rzymu, ożywiony pod koniec XVIII i na początku XIX wieku, wyraźnie stanowił inspirację. Męski portret przywodzi na myśl idealizowane profile cesarzy lub rzymskich filozofów, często używane w jubilerstwie jako symbole cnoty, inteligencji i dziedzictwa.

Temat
Portret w jubilerstwie – upamiętnienie lub idealizacja postaci męskiej. Niezależnie od tego, czy przedstawia znaną osobę, czy symboliczny wzór męskiej cnoty, ten egzemplarz wpisuje się w szeroką tradycję przenośnej neoklasycystycznej ikonografii.

Materiał 18K
żółte złoto (testowane na kamieniu probierczym)
więcej informacji o metalach szlachetnych

Adaptacja historyczna
Chociaż dziś pełni funkcję broszki, lekkie wygięcie i konstrukcja biżuterii wyraźnie sugerują, że pierwotnie była centralnym elementem bransolety lub modularnego naszyjnika – być może obroży lub naszyjnika z płytką, popularnego około 1830 roku. Zapięcie broszki nie jest oryginalne, lecz zostało zgrabnie dodane z wykorzystaniem istniejących elementów konstrukcyjnych: dwóch pustych rurek z tyłu, prawdopodobnie pochodzących ze struktury pierwotnej. Te rurki zostały starannie rozcięte na całej długości, aby włożyć zawias z jednej strony i zamek z drugiej, a następnie ostrożnie zamknięte. Brak śladów naprężeń lub deformacji wskazuje, że ta przeróbka została wykonana z dużą biegłością, prawdopodobnie już w XIX lub na początku XX wieku.

Technika
Kamea to metoda rzeźbiarska, a także biżuteria lub naczynie wykonane w ten sposób. Przedstawia obraz w wypukłym reliefie (pozytyw). Istnieją trzy główne materiały do rzeźbienia w Kamea: muszle, agat (zwany Kamea z kamienia twardego) oraz szkło. Kamee mogą być wykonane przez umieszczenie wyrzeźbionego reliefu, na przykład portretu, na tle o kontrastowym kolorze. Wtedy mówi się o kamei składanej. Możliwe jest także wyrzeźbienie kamei bezpośrednio w materiale o warstwowej lub paskowanej strukturze, takim jak agat (paskowany) lub szkło warstwowe, gdzie różne warstwy mają różne kolory. Czasami stosuje się barwniki, aby podkreślić te kolory. Kamee są często noszone jako biżuteria. Bardzo misternie wykonane kamee z kamienia powstawały w Grecji już w VI wieku p.n.e. Były bardzo popularne w starożytnym Rzymie, a jedną z najsłynniejszych kamei kamiennych z tego okresu jest Gemma Claudia, wykonana dla cesarza Klaudiusza. Technika ta przechodziła okresowe odrodzenia, zwłaszcza na początku renesansu, a następnie w XVII, XVIII i XIX wieku.

Emaliowanie to starożytna i szeroko rozpowszechniona technika. Starożytni Egipcjanie nakładali emalie na ceramikę i przedmioty z kamienia. Grecy, Celtowie, Rosjanie i Chińczycy w starożytności również stosowali metody emaliowania na przedmiotach metalowych. Emalia to kolorowy efekt stopienia proszku szklanego na podłożu przez wypalanie, zazwyczaj w temperaturze od 750 do 850°C. Proszek topi się, spływa i twardnieje, tworząc gładką i trwałą szklaną powłokę na metalu, szkle lub ceramice. Według niektórych źródeł słowo „emalia” pochodzi z górnoniemieckiego smelzan (topić) przez starofrancuskie esmail. Używane jako rzeczownik, „emalia” oznacza dekoracyjny przedmiot, zazwyczaj niewielkich rozmiarów, pokryty warstwą emalii, jak champlevé lub cloisonné (różne techniki).

Ta biżuteria posiada dekorację z filigranu, wykonaną z cienkich, skręconych złotych drucików ułożonych w wyrafinowane wzory, tutaj w formie eleganckich, małych kuleczek. Zauważyć można także zastosowanie granulacji. Granulacja to technika, w której złotnik używa maleńkich kulek metalu, nieprzylutowanych do całości, lecz przylutowanych. Obie te techniki wymagają wyjątkowych umiejętności i precyzji ze strony twórcy.

Kamienie szlachetne
Ta biżuteria nie zawiera fasetowanych kamieni szlachetnych według tradycyjnej definicji. Prezentuje jednak misternie wyrzeźbiony męski portret w półprzezroczystej brązowej chalcedonie, prawdopodobnie sardonyksie, z ciemnymi inkluzjami. Portret jest osadzony na subtelnie fasetowanym i lekko przezroczystym kamieniu podkładowym w blado szaro-beżowym kolorze – prawdopodobnie odmiana agatu lub bezbarwnego kwarcu – co sugeruje, że został przymocowany, a nie wyrzeźbiony w jednym bloku. Realizm rzeźby i elegancja oprawy odzwierciedlają wyrafinowany neoklasyczny gust z początku XIX wieku.

Kamienie urodzinowe
Nie dotyczy.
więcej informacji o kamieniach urodzinowych

Cechy szczególne
Brak oznaczeń.
więcej informacji o cechach

Wymiary
9,00 cm (3,54 cala) x 6,86 cm (2,70 cala)
zobacz zdjęcie z linijką w milimetrach i calach

Waga
26,90 grama (17,30 dwt)

Adin