Zabytkowa broszka ze złota i złocona Wenus, Mars i Wulkan Thorvaldsena

Grupa starożytnych przedmiotów jubilerskich: broszka

Stan: bardzo dobry stan
- (więcej informacji na temat naszej skali stanu)

Kraj pochodzenia: nieznany

Styl: Empire - Styl Empire, czasami uważany za drugą fazę neoklasycyzmu, to kierunek w projektowaniu z początku XIX wieku, w architekturze, meblarstwie, sztuce dekoracyjnej i sztukach wizualnych, który rozwinął się w Europie i Ameryce do około 1830 roku. Styl ten wywodzi się i swoją nazwę zawdzięcza okresowi, w którym Napoleon I rządził Francją, znanemu jako Pierwsze Cesarstwo Francuskie, gdzie miał na celu idealizację przywództwa Napoleona i państwa francuskiego. Styl ten odpowiada stylowi Biedermeier w krajach niemieckojęzycznych, stylowi federalnemu w Stanach Zjednoczonych oraz stylowi Regency w Wielkiej Brytanii. Wcześniejsza faza tego stylu była nazywana stylem Adama w Wielkiej Brytanii oraz „Louis Seize” lub Ludwik XVI we Francji.
- Zobacz także: Empire lub więcej informacji o stylach

Cechy stylistyczne: Styl czerpiący cechy stylistyczne ze starożytnej Grecji i Cesarstwa Rzymskiego (stąd jego nazwa: Empire). Okres Empire stanowi drugą część stylu neoklasycznego i świadczy o silnym wpływie francuskim. Styl ten wywodzi się z chęci Napoleona do przywrócenia majestatu i przepychu cesarskiego Rzymu. Tradycyjne motywy klasyczne, już obecne za panowania Ludwika XVI, zostały uzupełnione symbolami cesarskiej wielkości: monogramme cesarza i jego emblematem, pszczołą; przedstawieniami trofeów wojskowych; a po zwycięskich kampaniach egipskich – motywami egipskimi. Aby krótko scharakteryzować ten styl, można skupić się na dwóch podstawowych pojęciach: masywność i symetria.

Okres: około 1880
- (wydarzenia i fakty z tego okresu, poezja tego okresu, moda tego okresu)

Źródło inspiracji: Mitologia (a dokładniej płaskorzeźba Bertela Thorvaldsena)

Temat: Wenus, Mars i Wulkan

Materiał: płyta wykonana jest z Srebro elektrolitycznego, a oprawa i igła są głównie z 14-karatowego złota z drobnymi detalami z 9-karatowego złota (wszystko testowane na kamieniu probierczym)
- (więcej informacji o metalach szlachetnych)

Technika: Galwanoplastyka – Galwanoplastyka to proces elektrochemicznego osadzania warstwy dowolnego metalu na innym materiale. Termin ten oznacza również elektrochemiczne utlenianie anionów na podłożu stałym, jak tworzenie się chlorku Srebro na drucie Srebro do produkcji elektrod Srebro/chlorek Srebro. Galwanoplastyka jest głównie stosowana do zmiany właściwości powierzchniowych przedmiotu (odporność na ścieranie i zużycie, ochrona przed korozją, właściwości smarne, estetyka), ale może także służyć do zwiększania grubości niedowymiarowych części lub do formowania obiektów metodą elektroformowania. (Źródło: Wikipedia)

Dodatkowe informacje: Bertel Thorvaldsen (19 listopada 1770 – 24 marca 1844) był duńskim rzeźbiarzem i medalierem o międzynarodowej renomie, który większość swojego życia (1797-1838) spędził we Włoszech. Urodzony w Kopenhadze w skromnej duńsko-islandzkiej rodzinie, Thorvaldsen został przyjęty do Królewskiej Duńskiej Akademii Sztuk Pięknych w wieku jedenastu lat. Pracując na pół etatu z ojcem, rzeźbiarzem w drewnie, Thorvaldsen zdobył tam liczne wyróżnienia i medale. Otrzymał stypendium na wyjazd do Rzymu, aby kontynuować naukę.

W Rzymie Thorvaldsen zyskał sławę jako rzeźbiarz. Dysponując dużą pracownią w mieście, pracował w heroicznej stylistyce neoklasycystycznej. Jego zleceniodawcy pochodzili z całej Europy.

Po powrocie do Danii w 1838 roku Thorvaldsen został powitany jako bohater narodowy. Muzeum Thorvaldsena zostało zbudowane, aby pomieścić jego dzieła obok pałacu Christiansborg. Thorvaldsen jest pochowany na dziedzińcu muzeum. W swoich czasach był uważany za następcę mistrza rzeźby Antonio Canovy. Jego ścisłe przestrzeganie klasycznych norm sprawiło, że współczesna publiczność odsunęła się od jego twórczości. Do jego najsłynniejszych pomników publicznych należą posągi Mikołaja Kopernika i Józefa Poniatowskiego w Warszawie; posąg Maksymiliana I w Monachium; oraz nagrobek papieża Piusa VII, jedyne niekatolickie dzieło przechowywane w bazylice św. Piotra. (Źródło: Wikipedia)

Historia galwanoplastyki
Nowoczesną elektrochemię wynalazł włoski chemik Luigi Valentino Brugnatelli w 1805 roku. Brugnatelli wykorzystał wynalazek swojego kolegi Alessandro Volty, ogniwo Volty, sprzed pięciu lat, aby umożliwić pierwszy elektrochemiczny osad. Wynalazki Brugnatellego zostały zakazane przez Francuską Akademię Nauk i nie były stosowane w przemyśle ogólnym przez następne trzydzieści lat. W 1839 roku brytyjscy i rosyjscy naukowcy niezależnie od siebie opracowali metody osadzania metali podobne do Brugnatellego, stosowane do galwanicznego miedziowania płyt drukarskich.

W Rosji Boris Jacobi nie tylko ponownie odkrył galwanoplastykę, ale także rozwinął galwanoplastykę i galwanoplastyczną rzeźbę. Galwanoplastyka szybko stała się modna w Rosji dzięki osobistościom takim jak wynalazca Piotr Bagration, naukowiec Heinrich Lenz i autor science fiction Władimir Odoyevski, którzy wszyscy przyczynili się do rozwoju tej technologii. Do najsłynniejszych przykładów zastosowania galwanoplastyki w połowie XIX wieku w Rosji należą gigantyczne rzeźby galwanoplastyczne w katedrze św. Izaaka w Petersburgu oraz pozłacana kopuła katedry Chrystusa Zbawiciela w Moskwie, najwyższej cerkwi prawosławnej na świecie.

Wkrótce potem John Wright z Birmingham w Anglii odkrył, że cyjanek potasu jest odpowiednim elektrolitem do galwanoplastyki złota i Srebro. Wspólnicy Wrighta, George Elkington i Henry Elkington, otrzymali pierwsze patenty na galwanoplastykę w 1840 roku. Następnie założyli przemysł galwanoplastyczny w Birmingham, skąd rozprzestrzenił się na cały świat. Generator elektryczny Woolricha z 1844 roku, obecnie wystawiony w Thinktank w Birmingham Science Museum, jest pierwszym generatorem elektrycznym używanym w przemyśle. Był używany przez Elkingtona.

Norddeutsche Affinerie w Hamburgu była pierwsza nowoczesna fabryka galwanoplastyki, rozpoczynająca produkcję w 1876 roku. (Z: Wikipedia)

Punce: „14K” oznaczające złoto 14-karatowe
- (więcej informacji o puncach)

Wymiary: 5,25 cm (2,07 cala) x 4,12 cm (1,62 cala) - Zobacz zdjęcie z linijką w cm i calach

Waga: 20,20 grama (12,99 dwt)

Adin