EY – Od greckiego zdrowia do angielskiej miłości: wiktoriańska broszka mikromozaikowa Castellaniego

Podobnie jak w przypadku tej wiktoriańskiej broszki z 18-karatowego żółtego złota, włoska marka biżuterii „Castellani” opanowała sztukę przenoszenia każdego w dawne miejsce, gdzie czas się zatrzymał. Biało-niebieskie centrum ozdobione jest misternie wykonaną mikromozaiką, złożoną z małych kwadratów drucików emaliowanych – zwanych po włosku „smalti falti”. Różnorodne motywy filigranowe ze złota zdobią archaiczne centrum. Litery EY symbolizują pieszczotę, zarówno w greckim „Dobre zdrowie”, jak i w angielskim „Na zawsze Twój”.

Grupa obiektów dawnej biżuterii: broszka

Stan: stan doskonały
- (więcej informacji na naszej skali stanu)

Kraj pochodzenia: Włochy

Styl: Wiktoriański – Sztuki dekoracyjne wiktoriańskie określają styl sztuk dekoracyjnych z epoki wiktoriańskiej. Epoka ta znana jest z eklektycznego odrodzenia i interpretacji stylów historycznych, a także z wprowadzenia wpływów międzykulturowych z Bliskiego Wschodu i Azji do mebli, akcesoriów i dekoracji wnętrz. Wzornictwo wiktoriańskie jest powszechnie postrzegane jako wykazujące godny pożałowania nadmiar ozdób. Ruch Arts and Crafts, ruch estetyczny, styl angielsko-japoński i secesja mają swoje początki pod koniec epoki wiktoriańskiej.
- Zobacz także: Wiktoriański lub więcej informacji o stylach

Specyfika stylu: Wielki okres wiktoriański – Eksperci dzielą panowanie królowej Victoria, zwane także erą wiktoriańską (1837-1901) na trzy okresy po około dwadzieścia lat każdy; okres wiktoriański romantyczny (1837-1860), wielki okres wiktoriański (1860-1880) i późny lub estetyczny okres wiktoriański (1880-1901).

Uważamy, że jest to wielki okres wiktoriański.

Ten drugi okres wiktoriański słynie z okazałych wyrobów z pereł i diamentów (z Afryki Południowej). Około 1850 roku zamożni Anglicy przywieźli biżuterię z Indii i Japonii, co mocno zainspirowało ówczesnych jubilerów. Okres ten związany jest także ze śmiercią księcia Alberta, męża królowej Victoria, co uczyniło biżuterię żałobną (oprawioną w ciężkie, ciemne kamienie) charakterystycznym typem biżuterii tej epoki.

Okres: około 1880
- (wydarzenia i fakty z 1880 roku)

Inspiracja: Wykopaliska w Pompejach – starożytne miasto w południowo-zachodnich Włoszech (zniszczone w 79 r. n.e. przez wybuch Wezuwiusza)

Motyw: EY – Choć nie jest to oczywiste na pierwszy rzut oka, nie są to litery łacińskie, lecz greckie. EY oznacza „dobre zdrowie”, ale można też powiedzieć, że to skrót od „Na zawsze Twój”.

Materiał: 18-karatowe żółte złoto
- (więcej informacji o metalach szlachetnych)

Dodatkowe informacje o zastosowanej technice
„Obiekt z mikromozaiki” to dekoracyjny przedmiot lub element architektoniczny składający się z kawałków twardych substancji o stosunkowo jednolitym rozmiarze, zmontowanych i zatopionych w matrycy klejącej lub wiążącej, która po stwardnieniu utrzymuje elementy na miejscu. Słowo to pochodzi od greckiego „Muzy”, co sugeruje, że jest to forma ekspresji artystycznej.

SMALTI FILATI: Filati oznacza „nić” po włosku. Smalti filati dosłownie oznacza kostki z nici. Nieprzezroczysta emalia jest podgrzewana i rozciągana, by utworzyć długie, cienkie włókna w kształcie spaghetti lub linguine. Są one następnie łamane na krótsze kawałki zwane tesselami. Te tessery zostały stworzone około połowy XVIII wieku w warsztatach mozaikowych Watykanu.

Smalti – Płaskie i prostoliniowe tessery uzyskiwane przez wylewanie roztopionej, kolorowej i nieprzezroczystej emalii na stalową płytę, pozostawienie jej do ostygnięcia, a następnie cięcie na małe płaskie lub sześcienne kawałki zwane tessellami. Smalti składają się z krzemionki, substancji alkalicznej, takiej jak soda lub potaż, ołowiu, barwiących tlenków metali i tlenku cyny dla nieprzezroczystości. Nieprzezroczyste tessery były poszukiwane, aby uniknąć błyszczącej i odblaskowej powierzchni podczas tworzenia mozaik odtwarzających obrazy z bazyliki św. Piotra. Smalti oznacza „emalie” (smalto to emalia) po włosku, ale w języku angielskim używa się liczby pojedynczej. Mówi się, że mikromozaiki są wykonane z emalii, a nie z „emalii”.

Podkład – Podkład mozaiki, którego materiał zależy od wielkości dzieła. W przypadku małych przedmiotów, takich jak biżuteria, podkład stanowił metal, na przykład miedziana tacka z rantem, lub szkło, złocony kamień albo małe płytki marmurowe, wydrążone na odpowiednią głębokość, by utrzymać mozaikę. W przypadku większych dzieł, ze względu na wagę, używano łupka lub marmuru, również wydrążonych, lub żelaza otoczonego rantem.

Rzuć okiem na zdjęcie z linijką, na którym zrobiliśmy zbliżenie, aby pokazać Ci niesamowity poziom doskonałości tej mikromozaiki.

Dodatkowe informacje o Castellanim – Fortunato Pio Castellani (6 maja 1794 – 1 stycznia 1865) był włoskim jubilerem XIX wieku i założycielem Castellani, włoskiej firmy jubilerskiej.

Castellani otworzył swój pierwszy sklep w Rzymie w 1814 roku. Specjalizował się w rekonstrukcji biżuterii dawnych rzemieślników, zwłaszcza etruskich. Wiele jego dzieł inspirowało się bezpośrednio dowodami archeologicznymi i często zawierało intaglia, kamee oraz mikromozaiki. Jego prace stały się bardzo modne w całej XIX-wiecznej Europie, a jego sklep był odwiedzany przez znanych turystów i arystokrację. Dynastia Castellani, obejmująca trzy pokolenia, składała się również z renomowanych antykwariuszy.

Życie Castellaniego
Castellani otworzył swój pierwszy warsztat w Rzymie w 1815 roku. Początkowo jego kreacje odzwierciedlały modę epoki i inspirowały się głównie ówczesną biżuterią francuską i angielską. Jednak w latach 20. XIX wieku Castellani zaczął rozwijać styl, który przyniósł mu sławę. Wspólnie ze swoim przyjacielem i mecenasem Michelangelem Caetanim – przyszłym księciem Sermonety i znanym archeologiem – Castellani zaczął inspirować się odkryciami archeologicznymi, zwłaszcza tymi związanymi z przedrzymską kulturą etruską.

W 1836 roku archeolodzy odkryli grobowiec Regolini-Galassi, szczególnie ważne znalezisko etruskie, które dostarczyło dużą ilość doskonale zachowanej biżuterii. Dzięki swojej wiedzy i kontaktom z Caetanim, Castellani został wybrany na doradcę przy wykopaliskach. Większość wydobytej biżuterii była ozdobiona granulacją, czyli maleńkimi cząstkami złota nakładanymi na powierzchnię. Ta technika była nieznana złotnikom XIX wieku i to właśnie ona zainspirowała Castellaniego do ponownego odkrycia tego zapomnianego kunsztu.

W latach 50. XIX wieku Castellani przekazał kierownictwo rodzinnej firmy swoim dwóm synom, Alessandro (1824-1883) i Augusto (1829-1914), którzy sprawili, że przedsiębiorstwo rozkwitło. Rodzina, pasjonująca się kolekcjonerstwem, poza jubilerstwem aktywnie zajmowała się handlem i restauracją antyków. Główna siedziba Castellani znajdowała się tuż przy fontannie di Trevi, jednym z najbardziej prestiżowych miejsc w Rzymie, i mieściła muzeum poświęcone rodzinnej kolekcji.
Źródło: Wikipedia

Monogramme : Castellani (zobacz zdjęcia słynnego puncu Castellani – dwa C w odbiciu lustrzanym)

Punce : Brak, poza znakiem Castellani
- (więcej informacji o puncach)

Wymiary : średnica 2,40 cm (0,94 cala)

Waga : 7,40 grama (4,76 dwt)